Znacie ten stary dowcip o Piekle?
Pyta Diabła zesłany do Piekła Żarłok:
- Czy dostanę coś do jedzenia?
- Dostaniesz - odpowiada Diabeł - ale dopiero jak wypijesz 2 wiadra wody.
Żarłok pije, i pije, i pije... Kiedy skończył, Diabeł zapytał:
- Więc co chcesz do jedzenia: schabowego czy golonkę?
- Nie, nie, ja już nic nie dam rady w siebie wcisnąć - protestuje nieszczęśnik.
- Wiedziałem! - ucieszył się Diabeł. - Tobie się chciało pić, a nie jeść.
Podobnie jest z poezją. Czasem nie wiemy, nie uświadamiamy sobie, że nasze uczucia, nieśmiałe, splątane czy pełne buntu, są także udziałem innych. A w napisanych już wierszach możemy odnaleźć echo własnych myśli i pragnień.
Ptaki Kluczem, pretendując do roli Diabła, dają Wam możliwość zajrzenia nie tylko w naszą, ale przede wszystkim w Waszą własną duszę.
Piszemy dla Was i tylko dla Was. Wysuwamy nasze nadwrażliwe macki na świat, potrząsamy nim, on potrząsa nami, stajemy do boju, wygrywamy, przegrywamy, a rachunek wystawiamy rzeczywistości i za nas i za Was. Wierszem, prozą, prozą poetycką, fotografiami.
To co, napijecie się?
